Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1995–2005. Karierę zawodową rozpoczynał w mediach, pracując jako redaktor naczelny tygodnika studenckiego „Itd” oraz dziennika „Sztandar Młodych”. W drugiej połowie lat 80. XX wieku zaangażował się w działalność państwową. W latach 1985–1987 pełnił funkcję ministra ds. młodzieży w rządzie Zbigniewa Messnera, a następnie, do czerwca 1990 roku, przewodniczącego Komitetu Młodzieży i Kultury Fizycznej. W rządzie Mieczysława Rakowskiego, od października 1988 do września 1989 roku, sprawował urząd ministra-członka Rady Ministrów jako przewodniczący Komitetu Społeczno-Politycznego Rady Ministrów. Jako minister konstytucyjny brał aktywny udział w historycznych obradach Okrągłego Stołu w 1989 roku, gdzie współprzewodniczył zespołowi ds. pluralizmu związkowego. W latach 1988–1991 stał na czele Polskiego Komitetu Olimpijskiego. W nowej rzeczywistości politycznej III RP stał się jednym z liderów polskiej lewicy. Był współzałożycielem i pierwszym przewodniczącym Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej (SdRP, 1990–1995) oraz współtwórcą koalicji Sojusz Lewicy Demokratycznej. W latach 1991–1995 sprawował mandat posła na Sejm I i II kadencji, kierując klubem parlamentarnym SLD. Jako przewodniczący Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego (1993–1995) kierował pracami nad projektem nowej Konstytucji RP, uchwalonej w 1997 roku. W listopadzie 1995 roku zwyciężył w wyborach prezydenckich. Pięć lat później, w październiku 2000 roku, jako pierwszy i jedyny dotychczas prezydent w III RP, uzyskał reelekcję już w pierwszej turze głosowania. Za jego prezydentury Polska przystąpiła do NATO (1999) oraz do Unii Europejskiej (2004). W swojej działalności deklarował poparcie dla pojednania narodowego, integracji europejskiej i współpracy regionalnej. Odznaczony Orderem Orła Białego oraz Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski, a także najwyższymi orderami kilkudziesięciu państw oraz Orderem Uśmiechu.

Fot. Marek Szczepański (ZNAK)