Prozaiczka, krytyczka literacka, profesorka literaturoznawstwa, publicystka, aktywistka społeczna. Autorka powieści: „Bambino” (Świat Książki 2007; Drzazgi 2023, finał Nagrody Literackiej „Nike”), „Ku słońcu” (Świat Książki 2010, 2014) oraz „Na krótko” (Wielka Litera 2012), układających się w trylogię. Ich kontekstem są rozważania nad lokalnością, zmianami społecznymi i pamięcią. W powieściach „W powietrzu” (Wielka Litera 2014), „Pięćdziesiątka” (Wielka Litera 2015) oraz „Kroniki oporu i miłości” (Świat Książki 2019, Nagroda Literacka „Jantar”) porusza tematy takie jak seksualność, uzależnienia oraz polityczna aktywność kobiet. „Późne życie” (Drzazgi 2023, finał Nagrody Literackiej Gdynia) wprowadza temat życia w katastrofie. Aktywność w mediach społecznościowych zaowocowała książkami „Blogotony” (Wielka Litera 2012) oraz „Widok z okna w podróży służbowej” (Biuro Literackie 2024). Ważnym nurtem zainteresowań naukowych i literackich pisarki jest autobiografizm, którego najpełniejszy wyraz dała w książce „Umarł mi. Notatnik żałoby” (Czarne 2012, finał Nagrody Literackiej m.st. Warszawy). Jest także dramaturżką: napisany przez nią dramat „Dziecko” został wystawiony w Teatrze Współczesnym w Szczecinie w reżyserii Martyny Łyko (2017), a następnie zrealizowany w cyklu „Teatroteka” w reżyserii Barbary Białowąs. Monodram na podstawie opowiadania „Porada” z tomu „Smaki i dotyki” (Świat Książki 2006), w reżyserii Stanisława Miedziewskiego, aktorka Teatru Współczesnego w Szczecinie Krystyna Maksymowicz gra nieprzerwanie od 2015 roku. Felietonistka, obecnie związana z „Dużym Formatem”. Opublikowała wiele prac naukowych, a także prekursorskie książki krytycznoliterackie: „Rewindykacje. Kobieta czytająca dzisiaj” (Universitas 2001), „Gender dla średnio zaawansowanych” (W.A.B. 2004, 2008) oraz „Odmrażanie. Literatura w potrzebie” (Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego 2020).

Fot. Monika Szymanik